Bugün Hürriyet gazetesi yazarlarından Ahmet Hakan’ın kaleme aldığı bir yazıyı paylaşmak istiyorum. Gerçekten anlamlı ve düşündürücü bulduğum bu yazı, cihatçıların hangi gerekçelerle harekete geçtiği sorusunu gündeme getiriyor.
İnsanların dini kalben yaşamaktan ziyade şeklen yaşamaya zorlanmasının ardında kimin, nasıl bir planı olduğu konusunu ise takdirlerinize bırakıyorum.
Cihatçıları gerçekten de ayet mi motive ediyor?
Nisa suresi, 75. ayet.
Şöyle:
“Size ne oluyor da ‘Ey Rabbimiz, bizleri halkı zalim olan şu memleketten çıkar, katından bize bir dost ver, katından bize bir yardımcı ver’ diye yalvarıp duran zayıf ve zavallı erkekler, kadınlar ve çocuklar uğruna savaşa çıkmıyorsunuz?”
Suriye’de Baas rejiminin elinde iki ay esir kalan gazeteci Adem Özkese’nin Hürriyet’e verdiği bilgiye göre, Afganistan dağlarından Çeçenya steplerine, Bosna tünellerinden Suriye kentlerine uzanan farklı coğrafyalarda zalimlere karşı savaşan mücahitler bu ayeti okuyarak motive oluyorlarmış.
Alıyorlarmış ellerine silahlarını, dere tepe aşarak koşuyorlarmış Müslüman kardeşlerinin yardımına... Zulüm bitince ülkelerine dönüp normal hayatlarına devam ediyorlarmış. Ta ki yeni bir zulme kadar...
Bir cihat masalı mı?
Ne güzel bir masal bu!
Düşünsenize: Nerede zulüm varsa atlarına atlayıp zulüm ülkesine giden ve Allah rızası için mazlumlara yardım eden bir cihatçı grup var. “Allahuekber” diye bağırsak yeridir. Ama bağıramıyoruz. En azından ben bağıramıyorum.
