Yapmamız gerekenleri sürekli ertelediğimizde, ataletin içine düşer ve hayallerimizi kendi ellerimizle gömeriz. Victor Clam’ın dediği gibi: “Atalet fırsatların katilidir.” Çünkü zaman, başlamayı beklerken durmaz; belki de hiç gelmeyecek uygun koşulları bekledikçe önümüzdeki fırsatların geçip gitmesine izin veririz.
Hiç hoşumuza gitmese de bazen ölümlü olduğumuzu hatırlamalıyız. Bu düşünce, hayatın kısalığını korkutucu bir gerçek olarak değil, bugün harekete geçmek için bir çağrı olarak görmemize yardımcı olabilir. Hayallerimizi gerçekleştirmek için yapmamız gerekenleri neden geleceği belirsiz bir zamana erteliyoruz? Bizi durduran ne? Hayatın kısa olduğunu söylerken zamanın bir hırsız gibi atalet tarafından çalınmasına neden izin veriyoruz?
